Abdurrahim Cemal Saygın, siyasal iletişim, medya ve algı yönetimi alanlarında çalışmalar yapan bir akademisyendir. Akademik ve analitik yazılarıyla güncel siyasi gelişmeleri, iletişim stratejilerini ve toplumsal algı süreçlerini incelemektedir.
Son haftalarda yaşadığımız okul saldırıları, tüm ülkeyi derin bir acıya ve sorgulamaya sevk etti. Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da yaşanan trajik olaylar, yalnızca güvenlik önlemleri tartışmasını değil, aynı zamanda toplumsal yapımızın temel taşlarından biri olan aileyi de mercek altına almamızı zorunlu kılıyor. Herkes sistemi, devleti, okulu ya da öğretmenleri suçlarken, asıl sorumlu aktör olan ebeveynlerin büyük ölçüde
2008 yılı, dünya genelinde yaşanan üç devrim niteliğindeki gelişmeyle birlikte dijitalleşmenin jet hızına yükseldiği bir milat olmuştur. Akıllı telefonların yaygınlaşması ve internetin doğrudan cebe girmesiyle “algoritma düzenine” resmen geçildi. Bu dönüşümle birlikte sistem, sürekliliğini sağlamak adına kendine yeni ürünler aramaya başladı ve o an insan, sistemin temel materyali haline getirildi. İnsan metalaştırıldı, tüketildikçe tükendi; mahremiyet
Siyasetin özünde “temsil” ve “emanet” ilişkisi yatar. Tarihimizde belediye başkanı demek, “Şehr-i Emin” demektir; yani kendisine şehrin canı, malı ve onuru emanet edilen, güvenilirliği tescillenmiş kişi. Halk, emin olduğu ve güvendiği bu kişiye iradesini teslim ederek onu şehrin muhafızı kılar. Ancak güç, denetlenmediği ve sarsılmaz bir ahlaki zeminle tahkim edilmediği sürece, sahibini “kamu yararı”ndan uzaklaştırıp
Değerli okurlar;TBMM’de geçtiğimiz günlerde dikkat çekici bir gelişme yaşandı. MHP Kırıkkale Milletvekili Halil Öztürk, yapay zekânın kötüye kullanımını önlemeyi amaçlayan bir kanun teklifini Meclis’e sundu. Teklifte, kişilik haklarını ihlal eden veya kamu güvenliğini tehdit eden içeriklerin 6 saat içinde kaldırılması, yükümlülüklere uymayan içerik sağlayıcılarına 10 milyon TL’ye kadar para cezası ve hatta hapis cezası gibi
Kriz, liderin vitrini değil; röntgeni. Politikanın gürültüsünde biriktirdiğiniz artıları/eksileri, tek bir günün ışığı açığa çıkarır. O gün diliniz, yüz kaslarınız, mekân seçiminiz, verdiğiniz aralıklar, hatta “bilmiyorum” diyebilme cesaretiniz bile not edilir. Türkiye gibi gündemin hızlı aktığı ülkelerde, bu sınav pek seyrek değildir: ekonomik dalgalanmalar, afetler, güvenlik hadiseleri, dış politik gerilimler… Hepsinde aynı soru sorulur: Lider
Değerli okurlar; modern siyasette çoğu zaman çıplak gerçekliği değil, gerçekliğe hangi pencereden baktığımızı tartışırız. Gazetenin birinci sayfasına hangi başlık taşındı, akşam bülteninde ilk haber neydi, sosyal medyada gün boyunca hangi konu konuşuldu? İşte bu “neye bakacağımızı” seçen görünmez el, siyaset sahnesinde algının anahtarıdır. Bir günde milyonlarca veri akarken, zihnimiz her şeye eşit dikkat ayıramaz. Medya
“Seçim kampanyalarında sosyal medya, yalnızca iletişim değil, kitle mobilizasyonunun en güçlü aracı haline gelmiştir. Bu yazıda Abdurrahim Cemal Saygın, sosyal platformların stratejik kullanımını, genç seçmenlerle bağ kurma yollarını, kriz anında hız ve doğruluk dengesini ve etik şeffaflığın önemini inceliyor.”
Değerli okurlar; siyaset sahnesinde kelimeler yalnızca anlam taşımaz, istikamet çizer. Bir liderin ağzından çıkan tek cümle; sokaktaki nabzın ritmini, piyasaların tansiyonunu, uluslararası manşetlerin tonunu değiştirebilir. Bu yüzden “lider dili” dediğimiz şey, bir PR ayrıntısı değil, iktidar kurma ve sürdürme tekniğidir. Hele iki an vardır ki iletişim dili sınava girer: kriz ve zafer. Krizde tökezleyen bir
- 1
- 2
